Frans Declercq was niet enkel een vaste klant, maar ook een vaste waarde van ’t Muzekot. Als Veurnaar pur sang, werd hij een trouw medewerker van De Wakkere Veurnaar, een nevenproject van de W.E.S.P. dat de alternatieve visie van de Muzekotters ter plekke wilde verankeren. Er wordt wel eens over het hoofd gezien dat Frans ook actief was in de jeugdclub De Barakke, één van de weinigen die daarmee een brug smeedde tussen twee jongerenverenigingen die - jammer genoeg – weinig contact onderhielden met elkaar. Maar laten we Frans zelf aan het woord.
Frans:
“Ik ben in 1953 geboren in Veurne als zoon van een rijkswachter en dus woonden we in de kazerne. Na de kleuterklas bij de Blauwe Nonnen en twaalf jaar College, trok ik naar Gent om Toegepaste Economie te studeren aan wat toen nog de Rijksuniversiteit Gent heette. Dat viel uiteindelijk niet mee en ik stapte over naar de welbekende Gentse sociale hogeschool ”SHISS”, voluit Stedelijk Hoger Instituut voor Sociale Studies. Als SHISS-student, liep ik stages bij Oxfam Brugge en Info Jeugd Nationaal in Gent. Ik zat op kot in het Augustijnenklooster, dat later berucht werd als huisjesmelkerij!
Voetbal en tafeltennis
Ik studeerde af in 1975, maar diende pas later mijn eindwerk in zodat mijn diploma van Sociaal Assistent feltennisclub, een zaal waar ‘t Muzekot ook optredens en TD’s zou organiseren
En dan is er natuurlijk mijn Muzekotperiode, van 1971 tot 1979! Ik vermeldde al de jeugdwerkloosheid, maar niet getreurd: voor mij een reden te meer om actief te zijn in het Muzekot, jeugdclub De Barakke, het dopperskomitee en het kritische lokale tijdschrift de Wakkere Veurnaar. Tussendoor deed ik twee keer de bietencampagne [herinner je de Suikerfabriek!] om na ruim twee jaar, in 1978, mijn loopbaan te beginnen aan het OCMW. Ik bleef er net geen veertig 40 jaar.
Ik vermoed dat het Muzekot nog altijd de reden is waarom ik na vier jaar Gent uiteindelijk terug voor Veurne heb gekozen en er tot op vandaag nog altijd woon.
Souvenirs
Tijdens die periode van werkloosheid ontdekten we met mede-werklozen het Veurnse caféleven: Simonne van De Ploeg, Roosje van De Botermande, Jean-Marie van De Kroon, Jeanne van De Flandria , Herman van De Beurs, Joël van de “Sports” en Frans van de Violon.
Ja, wat onthoud je uiteindelijk 50 jaar na ’t Muzekot? Vooral bepaalde figuren, anekdotes, de muziek, de drank, onze Voorzitter – Johan Ghyselen - en zijn lievelingsgroep Status Quo, Frans en Lieve Ghyselen, Georges en Clara Bonte, Dirk Degeest die plots geen Veurns meer kon klappen, de jenever, de roltabak Drum, de drie Dufour Brothers, een Trotskist wiens naam ik ben vergeten, de bende van De Panne, de vrienden van Duinkerke, Danny Bonte met zijn Amada-krantjes, Jeroen Lecompte en Sarah Desplenter, de zondagnamiddag, Willy Baelen, Patrick Boulet, Mong Defeyter en die ene memorabele zondagavond met Alfie Bostyn en Peune [Dominique Boulet] die eindigde bij Frans van de Violon.
En op sportief vlak: manillen, sjoelbakken en de voetbaloverwinning van ’t Muzekot tegen de Barakke.
En nu?
Maar nu toch terug naar de hamvraag: “Hoe zou het nog zijn met?”. Welnu, ik ben sedert 2017 met pensioen, maar werk als vrijwilliger-barman één dag per week in het dienstencentrum De Zonnebloem.
In het kader van het Veurnse cultuurevenement “Toeren en Loeren”, organiseerde ik in 2021 een fototentoonstelling over 50 jaar Muzekot. Het jaar nadien deed ik dat over in het oude stationsgebouw van Veurne.
Anno 2026, ben ik nog altijd actief en competitief als tafeltennisser bij TTC Oostduinkerke - en als opa van vier kleinkinderen”.
Frans Declercq (Cat'n)
